Και όμως…

 Αλήθεια ποιό είναι το σχέδιο εξόδου από τη κρίση? Ποιά είναι η πραγματικότητα για το ασφαλιστικό? Η αποδόμηση του συνόλου των εργασιακών δικαιωμάτων έχει γίνει αποδεκτή απο την κυβέρνηση? Η κάθαρση και η εξυγίανση του πολιτικού συστήματος εντάσσεται στην ανάγκη της ανανέωσης και της αξιοπιστίας του δημόσιου βίου η αποτελεί παίγνιο στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν και την διαφορετική γνώμη? Οι όποιες απαντήσεις, σύνθετες και δύσκολες μας στερούν το δικαίωμα της μάχης για ένα καλλίτερο αύριο,μας στερούν το δικαίωμα της ελπίδας. Όμως πρέπει να ανασκουμπωθούμε,να υψώσουμε πνευματικό και πολιτικό ανάστημα.Και το ανάστημα της αξιοπρέπειας να σηκώσουμε. Σήμερα,τώρα να προετοιμάσουμε το αύριο,να χαράξουμε το μέλλον.Θα πάρουμε μαζί και το παρελθόν για να μας φωτίζουν το δρόμο οι λαμπρές στιγμές του,θα πάρουμε και τα λάθη μας για να γνωρίζουμε τι δεν θα επαναλάβουμε. Ακίνητοι πάντως δεν πρέπει να μείνουμε.